శ్లోకం 1: ఆయన చిక్కుపడిన జటాజూటం నుండి గంగ పవిత్ర జలం ప్రవహించి, పొడవైన పామును మాలగా ధరించిన మెడను తడుపుతుంది; తన డమరుక ధ్వనికి అనుగుణంగా శివుడు తన ఉగ్రమైన, మంగళకరమైన తాండవాన్ని ఆడతాడు — ఆయన మనందరికీ శుభాన్ని ప్రసాదించుగాక.
శ్లోకం 2: ఎవరి జటాజూటంలో ఆకాశగంగ అలలు సుడిగాలిగా తిరుగుతాయో, ఎవరి నుదురు ప్రకాశిస్తుందో, లేత చంద్రవంకతో అలంకరించబడి ఉంటుందో ఆ శివునిపై నా మనసు ప్రతిక్షణం ఆనందిస్తుంది.
శ్లోకం 3: ఆకాశమే వస్త్రంగా కలిగిన, పర్వతరాజు కుమార్తె సరస సఖియైన ఆయనపై, కరుణాదృష్టితో అన్ని కష్టాలనూ తొలగించే ఆయనపై నా మనసు ఆనందం పొందుగాక.
శ్లోకం 4: మణిపడగగల పామును తలపై ధరించిన, తన భార్య ముఖం కుంకుమతో మెరిసే, తాను అణచిన గజాసురుని చర్మాన్ని భుజాలపై ధరించిన, సమస్త జీవుల ప్రభువుపై నా మనసు ఆనందం పొందుగాక.
శ్లోకం 5: ఇంద్రుడు, దేవతలు వంగిన శిరస్సుల దుమ్ముతో పాదాలు నిండిన, పాముల రాజుచే కట్టబడిన జటలు కలిగిన, చకోర పక్షికి మిత్రుడైన చంద్రుడిని శిరస్సున ధరించిన ఆయన మనకు శాశ్వత సంపదను ప్రసాదించుగాక.
శ్లోకం 6: మన్మథుడిని దహించిన అగ్నిని నుదుటిపై కలిగిన, దేవతల రాజుచే ఎల్లప్పుడూ నమస్కరించబడే, చల్లని చంద్రవంకను శిరస్సున ధరించిన, పుర్రెల మాలను ధరించిన ప్రభువు మనకు సంపదను అనుగ్రహించుగాక.
శ్లోకం 7: భయంకరమైన నుదురు కలిగిన, మన్మథుడిని అగ్నిలో ఆహుతి చేసిన, పర్వతరాజు కుమార్తె వక్షస్థలంపై సూక్ష్మ చిత్రాలు చిత్రించగల ఏకైక నిపుణుడైన, ముక్కంటి ప్రభువుపై నా మనసు ఆనందం పొందుగాక.
శ్లోకం 8: చంద్రుడు లేని రాత్రి గుమిగూడిన మేఘాలవలె నల్లని కంఠం కలిగిన, ఆకాశగంగను శిరస్సుపై మోసే, గజచర్మం ధరించిన, లోకమంతటి భారాన్ని మోసే ప్రభువు మనకు సంపదను ప్రసాదించుగాక.
శ్లోకం 9: వికసించిన నీలి కమలం వలె నల్లని కంఠం కలిగిన, మన్మథుడినీ, త్రిపురాలనీ, ప్రాపంచిక బంధాన్నీ, దోషభరిత యజ్ఞాన్నీ, గజాసురుడినీ, అంధకుడినీ, మృత్యువునే నాశనం చేసిన ఆయనను నమస్కరిస్తున్నాను.
శ్లోకం 10: దేవి యొక్క వివిధ అనుగ్రహాల తేనె మాధుర్యానికి ఆకర్షితమైన తుమ్మెద వంటివాడు, మన్మథుడినీ, త్రిపురాలనీ, బంధాన్నీ, దోషభరిత యజ్ఞాన్నీ, గజరూప, అంధత్వ, మృత్యురూప రాక్షసులనూ నాశనం చేసిన ఆయనను నమస్కరిస్తున్నాను.
శ్లోకం 11: సంచరించే పాము శ్వాస నుదుటిపై అగ్నిని ప్రజ్వలింపజేస్తుండగా, మృదంగం యొక్క మంగళకరమైన ధిమి-ధిమి ధ్వనికి అనుగుణంగా సాగే ఉగ్రతాండవం చేసే శివునికి జయము కలుగుగాక.
శ్లోకం 12: రాతి పడకకూ ముత్యాల పడకకూ, విలువైన రత్నానికీ మట్టికీ, స్నేహితుడికీ శత్రువుకీ, గడ్డిపరకకూ తామర రేకుకూ, రాజుకూ సామాన్యుడికీ తేడా కనబడని మనసుతో శాశ్వత శివుడిని నేను ఎప్పుడు పూజిస్తానో?
శ్లోకం 13: ఆకాశగంగ దగ్గర ఏదైనా అరణ్య గుహలో నివసిస్తూ, చెడు ఆలోచనల నుండి విముక్తుడై, తల మీద చేతులు జోడించి, చంచల నేత్రాలు శాంతించి, "శివ" అనే మంత్రాన్ని నుదుటిపై జపిస్తూ నేను ఎప్పుడు సంతోషం పొందుతానో?
శ్లోకం 14: ఈ శ్రేష్ఠమైన స్తోత్రాన్ని ఎల్లప్పుడూ చదివేవాడు, స్మరించేవాడు లేదా పఠించేవాడు శాశ్వత పవిత్రతను పొంది, గురువుపైనా హరిపైనా నిజమైన భక్తిని త్వరగా పొందుతాడు — మంగళకరమైన శంకరుని ధ్యానం దేహధారుల మాయను తొలగిస్తుంది.
శ్లోకం 15: పది తలల రావణుడు రచించిన ఈ గీతాన్ని పాడేవారికి, లేదా పూజ తర్వాత సాయంకాలం శంభుని పట్ల భక్తితో పఠించేవారికి, శంభుడు ఎల్లప్పుడూ శాశ్వత సంపదను — రథాలనూ బలమైన ఏనుగులనూ గుర్రాలనూ లక్ష్మీ కటాక్షాన్నీ — ప్రసాదిస్తాడు.
ముగింపు: ఈ విధంగా గొప్ప పది తలల రావణుడు రచించిన శివ తాండవ స్తోత్రం ముగుస్తుంది.